Slaaf van angst

It is also a realy good book!

Het is een mooi en persoonlijk verslag van het leven van Anita tijdens en na haar werk in Palestina. Ze beschrijft welke worstelingen ze doorliep, in haar werk, relaties en ook in het land Israël maar ook welke bijzondere momenten ze heeft ervaren. Door de combinatie met de therapiesessies en parallelle fragmenten uit de film Des Hommes et des Dieux ervaar je welke invloed de gebeurtenissen op haar hebben gehad en hoe zij daaruit los gekomen is. Ze blijft heel dicht bij zichzelf waardoor het zeer boeiend is om te lezen en je goed kan linken met haar proces. Het is geen verslag van hoe ‘goed’ Israël, christenen of de Palestijnen zijn, maar het geeft juist een zeer realistisch beeld van mensen, ik vind dat moedig en mag wat mij betreft vaker gecommuniceerd worden: wat je roots ook zijn uiteindelijk bepaal je zelf wat jouw voetafdruk op aarde zal zijn. Een aanrader!

Anita Franschman legt moedig en trefzeker maar ook beeldend vast hoe de ervaring met het werken met gehandicapte kinderen in een Palestijns dorp is. Daarbij maakt ze traumatische en angstige ervaringen mee vanwege de beschietingen door Israël. Ze weet goed weer te geven hoe moeizaam het verwerken van deze trauma’s en angsten zijn en welke weerslag dit op haar heeft. Ik bewonder haar moed omdat ze als dame met Joodse roots zich in deze situatie durfde te begeven. Ook kan ik mij goed voorstellen hoe moeilijk het dilemma werk of liefde voor haar geweest moet zijn. Maar ook hoe moeilijk het is dat het vaderland van je vader medemensen overhoop schiet. Een loyaliteitsconflict kan bijna niet uitblijven. Ik hoop op meer boeken van deze schrijfster en ik beveel deze spannende en meeslepende maar ook opbouwend boek in geloof van harte aan!

Temidden van het oorlogsgebied tussen Joden en Palestijnen houdt de trouw van Anita Franschman aan gehandicapte Palestijnse kinderen haar vast in meerdere conflicten, met een trauma als gevolg. Soms die van onbegrip vanwege cultuurverschillen en die van een loyaliteitscrisis. Hoe kan het ook anders als je Joods bloed door je aderen hebt stromen. Kon het maar zo zijn dat zowel Jood als Palestijn de liefde van en voor Jezus zou leren kennen... Tijdens het lezen van Anita’s keurig chronologisch geschreven verhaal gaat mijn hart regelmatig naar haar uit en roep ik telkens: ‘Doe niet, ga niet, ga weg of blijf weg! En je vriend Daoed heeft geen ware liefde voor je, laat hem los, jij verdiend veel beter!’ Maar ieder moet z’n eigen weg gaan in de zoektocht naar ware liefde. Feest te begrijpen dat Anita uiteindelijk niet langer een slaaf van angst is gebleven maar zich op alle fronten bevrijd mag voelen en zichzelf nu voluit een kind van God kan noemen.

Wat een mooi meeslepend en eerlijk verslag heb je geschreven over je tijd in Palestina. Het geeft een erg goed beeld over de situatie in dat grensgebied en hoe de bewoners en vrijwiligers dit dagelijks ervaren. En wat dat uiteindelijk met je geestelijke gesteldheid doet. Chapeau!