Interessant om een boek te lezen van de therapeut en cliënt samen. Bert vond Wilma’s verhaal zo boeiend dat hij haar adviseerde het op papier te zetten. Zo krijgt de lezer een inkijkje in het proces dat zich gedurende een jaar afspeelt. Dat was niet zonder succes, mooi dat Wilma tot zóveel ontdekkingen kwam en “eruit durfde te komen”, daar was heel wat moed en lef voor nodig. Het is een verhaal waar velen zich in zullen herkennen, haar geloof in God is daarbij een grote steun. Een paar zinnen die ik me opvielen: – De angst om iets fout te doen en het vermijden van conflicten zit diep. De lat van perfectie leg ik uit voorzorg heel hoog, zodat de kans op fouten minimaal is. Hij ligt zó hoog dat ik er zelf niet eens bij kan. Het ironische is dat ik ook niet zie dat ik er wel makkelijk onderdoor kan. – Wanneer de ander in jouw leven bepalend is, is de kans groot dat je “ingepakt” blijft. Althans dat alleen dat van jou zichtbaar wordt, wat de omgeving wenst te zien. – Ik ben mezelf aan het uitpakken en het is verrassend wat er tevoorschijn komt. God heeft mij goed gemaakt, wie ben ik dan om dat in twijfel te trekken.
